Het blijft moeilijk om te bevatten, dat iemand met wie ik hele leuke momenten heb beleefd tijdens een trektocht door Jordanië, er niet meer is. Er blijft een gevoel van gemis. Er zijn nog zoveel vragen onbeantwoord.
Wim schreef een tekstje in mijn boek, over zijn ervaringen tijdens onze Jordanië reis.
Ik laat jullie even meegenieten van wat hij toen schreef :
"We hebben Jordanië echt 'beleefd'.
Ons ondergedompeld als volleerde bedoeïenen in de woestijn,
eindeloos gestapt dankzij die (ooit vervloekte) trainingen.
Mezelf daar overtroffen met hulp van onze (onverklaarbare hechte) teamspirit.
Soms een bulderende lach, klinkend over de onmetelijke zandvlakte, gehoord
Dan weer een zoute traan, verborgen achter de donkere zonnebril, weggepinkt.
Een onbeschrijfelijke sterrenhemel aanschouwd.
Die ingrijpende zonsondergang bewonderd.
Grenzen kunnen verleggen en beperkingen moeten aanvaarden.
Boven op de Aaronberg, voor mij het figuurlijke toppunt, beseft : 'Ik kan 'een' wereld aan !
Ik heb me daar-boven voorgenomen om altijd weer de limieten te blijven opzoeken, maar steeds te respecteren, waar die ook ooit zullen liggen"
Fietsen was zijn passie. Hij genoot van de lange tochten door de natuur. Hij heeft echt ontelbaar veel kilometers afgelegd met zijn ligfiets en slaagde erin om de belofte aan zichzelf waar te maken en telkens weer zijn grenzen te verleggen. Wim was een doorzetter en hij bleef ervoor gaan.
Hij was geen grote prater en hij straalde rust uit.
Hij tokkelde soms een liedje op zijn gitaar en genoot van het gezellige samenzijn aan het kampvuur.
Ik herinner mij nog de avond waarop we zijn verjaardag vierden in Jordanië. Hij zong toen (zijn zelfgeschreven) 'Zwerverslied' en slaagde erin om voor het eerst de hele groep écht stil te krijgen. Iedereen zat vol ontroering te luisteren, we voelden ons die avond echt verbonden met elkaar.
Die avond fluisterde Wim in mijn oor : 'dit moment ga ik voor altijd koesteren en nooit meer vergeten'.
Hij bekeek vaak alles vanop een afstand (in gedachten verzonken op een duin) en had zijn eigen plekje binnen de groep. Soms had hij nood om eens alleen te zijn, maar hij was ook begaan met anderen en zelfs na onze Jordanië reis nog heel betrokken en behulpzaam.
Wat er tijdens de fietstocht van woensdag 20 december is misgegaan, blijft een grote vraag.
Maar eerder een retorische...
Ik hoef niet zo nodig een antwoord. Het is oké.
Hij wandelt zo dikwijls door mijn gedachten, ontfutselt me een glimlach op een onbewaakt moment.
Ik kom hem nu en dan tegen, onaangekondigd maar nooit storend.
In de ballekes van de vol-au-vent, op de dijk van Oostende, in 't vlammeke van een noveenkaars in
't kapelleke op 't dorp of vanachter een fietsknooppuntpaalke.
Gek genoeg nooit met zijn stuurse blik, alsof die schellekes afstand er met de tijd van gevallen zijn en alleen de guitige blik overgebleven is.
Ja, ik mis hem...Maar ook weer niet. Want voor mij is hij er, een maatje voor altijd !
Aan de muur in mijn schrijfhoekje hangt een foto, samen op te top van de Aaronberg.
Boven op die berg kwamen we beiden tot het besef : Ik kan 'een' wereld aan.
Iedereen is blij op de foto, want samen is het ons gelukt om door de Wadi Rum woestijn te stappen en het hooggebergte te beklimmen met als eindbestemming Petra.
Wanneer ik het eventjes moeilijk heb, kijk ik naar de foto's van deze mooie reis en in gedachten ben ik bij Wim.
Soms is er zoveel wat we voelen, maar zo weinig wat we kunnen zeggen...
Wim schreef een tekstje in mijn boek, over zijn ervaringen tijdens onze Jordanië reis.
Ik laat jullie even meegenieten van wat hij toen schreef :
"We hebben Jordanië echt 'beleefd'.
Ons ondergedompeld als volleerde bedoeïenen in de woestijn,
eindeloos gestapt dankzij die (ooit vervloekte) trainingen.
Mezelf daar overtroffen met hulp van onze (onverklaarbare hechte) teamspirit.
Soms een bulderende lach, klinkend over de onmetelijke zandvlakte, gehoord
Dan weer een zoute traan, verborgen achter de donkere zonnebril, weggepinkt.
Een onbeschrijfelijke sterrenhemel aanschouwd.
Die ingrijpende zonsondergang bewonderd.
Grenzen kunnen verleggen en beperkingen moeten aanvaarden.
Boven op de Aaronberg, voor mij het figuurlijke toppunt, beseft : 'Ik kan 'een' wereld aan !
Ik heb me daar-boven voorgenomen om altijd weer de limieten te blijven opzoeken, maar steeds te respecteren, waar die ook ooit zullen liggen"
Fietsen was zijn passie. Hij genoot van de lange tochten door de natuur. Hij heeft echt ontelbaar veel kilometers afgelegd met zijn ligfiets en slaagde erin om de belofte aan zichzelf waar te maken en telkens weer zijn grenzen te verleggen. Wim was een doorzetter en hij bleef ervoor gaan.
Hij was geen grote prater en hij straalde rust uit.
Hij tokkelde soms een liedje op zijn gitaar en genoot van het gezellige samenzijn aan het kampvuur.
Ik herinner mij nog de avond waarop we zijn verjaardag vierden in Jordanië. Hij zong toen (zijn zelfgeschreven) 'Zwerverslied' en slaagde erin om voor het eerst de hele groep écht stil te krijgen. Iedereen zat vol ontroering te luisteren, we voelden ons die avond echt verbonden met elkaar.
Die avond fluisterde Wim in mijn oor : 'dit moment ga ik voor altijd koesteren en nooit meer vergeten'.
Hij bekeek vaak alles vanop een afstand (in gedachten verzonken op een duin) en had zijn eigen plekje binnen de groep. Soms had hij nood om eens alleen te zijn, maar hij was ook begaan met anderen en zelfs na onze Jordanië reis nog heel betrokken en behulpzaam.
Wat er tijdens de fietstocht van woensdag 20 december is misgegaan, blijft een grote vraag.
Maar eerder een retorische...
Ik hoef niet zo nodig een antwoord. Het is oké.
Hij wandelt zo dikwijls door mijn gedachten, ontfutselt me een glimlach op een onbewaakt moment.
Ik kom hem nu en dan tegen, onaangekondigd maar nooit storend.
In de ballekes van de vol-au-vent, op de dijk van Oostende, in 't vlammeke van een noveenkaars in
't kapelleke op 't dorp of vanachter een fietsknooppuntpaalke.
Gek genoeg nooit met zijn stuurse blik, alsof die schellekes afstand er met de tijd van gevallen zijn en alleen de guitige blik overgebleven is.
Ja, ik mis hem...Maar ook weer niet. Want voor mij is hij er, een maatje voor altijd !
Aan de muur in mijn schrijfhoekje hangt een foto, samen op te top van de Aaronberg.
Boven op die berg kwamen we beiden tot het besef : Ik kan 'een' wereld aan.
Iedereen is blij op de foto, want samen is het ons gelukt om door de Wadi Rum woestijn te stappen en het hooggebergte te beklimmen met als eindbestemming Petra.
Wanneer ik het eventjes moeilijk heb, kijk ik naar de foto's van deze mooie reis en in gedachten ben ik bij Wim.
Soms is er zoveel wat we voelen, maar zo weinig wat we kunnen zeggen...
RSS-feed
